تبدیل ضایعات ماهی به سیلاژ ماهی

در ادامه مقدمه ذکر شده در پست قبلی در  خصوص ضایعات ماهی به برخی از محصولات  بدست امده از ضایعات ماهی  به تدریج در پست های بعدی اشاره میشود 

برگرفته شده از مطالب خانم HADEER AHMED  نشر در LINKEDIN

سیلاژ ماهی طبق تعریف سازمان فایو عبارت است از محصول مایعی که ازهیدرولیز آنزیمی و اسیدی ماهی کامل یا ضایعات آن تهیه می شود

سیلاژ ماهی یک محصول مایع است که به  عنوان یک منبع پروتئینی با ارزش در تغذیه دام و طیور استفاده می‌شود. 

در طی فرایند سیلاژ ماهی ، ضایعات ماهی به مخلوطی از پروتئین های هیدولیز شده ،  لیپیدها، مواد معدنی و سایر  مواد مغذی تبدیل میشود که بوسیله گونه های ابزی به راحتی قابل هضم می باشد آنزیم ها معمولا در امعاء و احشا ماهی وجود دارد در طی فرایند تولید محصولات سیلازی توجه به نوع ماده هیدرو لیز کننده اسیدی ( معدنی و آلی) ، نوع گونه ابزی ، دما، میزان اسیدیته و نسبت ماده هیدرولیز کننده به سوبسترا از اهمیت ویژ ه ای برخوردار است

پیش‌ماده یا سوبسترا ماده‌ای است که آنزیم بر آن اثر می‌کند و تحت تاثیر آنزیم‌ها، سوبسترا تغییر می‌کند و به یک یا تعدادی محصول تبدیل می‌شود

محصولات سیلاژی به دلیل ویژه گی  ارگانولپتیکی خاص ( رنگ ، بو ، مزه )میتواند یکی از جایگزین های پودر ماهی در صنعت تولید غذای دام ، طیور و ابزیان استفاده گردد .

مربوط به بو، مزه، ظاهر و لمس غذا که در واقع ارزیابی غذا از طریق حواس است.  ارگانولپتیکی

. آنزیم ها معمولاً در امعاء و احشاء ماهی وجود دارند

موضوعی که  اغلب نادیده گرفته شده اما بسیار پایدار برای استفاده مجدد از محصولات جانبی ماهی است ان است که 

سیلاژ  ماهی از تخمیر ضایعات و دور ریزهای  ماهی مانند سر، روده و استخوان ساخته می شود. این فرآیند پروتئین ها و چربی ها را تجزیه می کند و ضایعات را به مایعی غنی از مواد مغذی تبدیل می کند. سیلاژ  حاصل می تواند به عنوان یک ماده با ارزش در خوراک دام به ویژه برای دام و حتی سایر گونه های ماهی استفاده شود.

ایده کلی حفظ ماهی و ضایعات آنها توسط سیلاژ  مبتنی بر مبنای علمی جلوگیری از پوسیدگی باکتریایی است، یعنی یک محیط اسیدی بر خلاف یک محیط قلیایی یا خنثی باعث رشد باکتری های پوسیده نمی شود. بر اساس این نظریه، ماهی در یک محیط اسیدی توسط باکتری ها پوسیده نمی شود. همچنین افزایش اسیدیته تا حدی که در حفظ سیلاژ  استفاده می شود، اجازه رشد قارچ ها یا شکوفایی مخمرها را نمی دهد. بنابراین، ماهی به دور از اثرات تجزیه و تحلیل بیولوژیکی حفظ می شود، اما در معرض برخی تغییرات شیمیایی ناشی از اکسیداسیون چربی ها باقی می ماند. بنابراین در صورت تمایل به حفظ طولانی مدت آن به صورت مخلوط نشده، آنتی اکسیدان ها به مخلوط اضافه می شود.

آنچه که سیلاژ  ماهی را بسیار جذاب می کند این است که این یک روش ساده و مقرون به صرفه برای مدیریت ضایعات ماهی است، به خصوص در عملیات در مقیاس کوچکتر. با تبدیل آنچه دور ریخته می شد به خوراک دام مغذی، نه تنها ضایعات را کاهش می دهد ، بلکه منبع غذایی پایدار برای سایر صنایع نیز فراهم می کند .

برگرفته شده از مطالب خانم HADEER AHMED  در LINKEDIN

استفاده های ضایعات ماهی

در آبزی پروری، بسیاری از ماهی هایی که پرورش می دهیم در بشقاب ما نمی مانند. قسمت هایی مانند استخوان، سر و پوست اغلب به عنوان زباله دور ریخته می شوند، اما لزومی ندارد. این "ضایعات" در واقع مملو از مواد مغذی است و پتانسیل های زیادی را در خود جای داده است که ما نادیده گرفته ایم.

آیا می دانید که نزدیک به 30 تا 50 درصد وزن توده ماهی در صنعت آبزی پروری زباله محسوب می شود؟

 اگرچه ممکن است این یک مشکل به نظر برسد، اما یک فرصت نیز هست. به جای دور انداختن این محصولات جانبی ارزشمند، می‌توانیم آنها را به چیزی مفید تبدیل کنیم - چه کود برای کشاورزی، چه تغذیه ماهی یا حتی انرژی‌های تجدیدپذیر. با بازنگری در نحوه رسیدگی به ضایعات ماهی، می‌توانیم اقتصاد بازچرخش و پایدارتری را در آبزی پروری ایجاد کنیم و تأثیرات زیست‌محیطی صنعت را به میزان قابل توجهی کاهش دهیم.

روش‌های عملی را  بررسی میکنیم که می‌توانیم از آنچه معمولاً دور ریخته می‌شود بهترین استفاده را ببریم. از حمایت از صنایع دیگر گرفته تا تولید انرژی، راه‌های زیادی برای تبدیل زباله‌ها به منابع وجود دارد.

وقت آن است که به فراتر از بشقاب نگاه کنید و راه های هوشمندانه تری برای استفاده از هر قسمت ماهی پیدا کنید. 

چگونه می‌توانیم رویکردی پایدارتر داشته باشیم و درباره آنچه که «ضایعات ماهی» می‌نامیم تجدیدنظر کنیم. 

در این مطالب  در مورد برخی از روش‌های نوآورانه برای استفاده مجدد از ضایعات ماهی صحبت میکینم که  امروز در حال مقابله با یک مشکل بزرگ هستیم،با عنوان  تبدیل ضایعات ماهی به غذا برای انسان.

قسمت‌هایی از ماهی که اغلب دور ریخته می‌شوند، مانند سر، استخوان و پوست، نه تنها خوراکی هستند، بلکه سرشار از مواد مغذی هستند. در بسیاری از فرهنگ ها، سر ماهی به عنوان یک غذای لذیذ در نظر گرفته می شود و از پوست ماهی می توان برای تهیه میان وعده های ترد غنی از اسیدهای چرب امگا 3 استفاده کرد. با استفاده از این قسمت‌هایی که معمولاً دور ریخته می‌شوند، ضایعات غذایی را کاهش می‌دهیم و اطمینان می‌دهیم که هر قسمت از ماهی مصرفی  دارد.

این رویکرد همچنین پتانسیل مقابله با چالش های امنیت غذایی را با در دسترس قرار دادن پروتئین بیشتر بدون افزایش ردپای زیست محیطی آبزی پروری دارد. با پذیرش فلسفه "سر تا دم"، ما در حال برداشتن گام هایی به سمت یک سیستم غذایی پایدارتر و مسئولانه تر هستیم.

 نظر شما در مورد خوردن قسمت های بیشتری از ماهی چیست؟ آیا فکر می کنید می تواند به کاهش ضایعات مواد غذایی کمک کند؟ 

اهمیت تراکم ذخیره سازی در استخر پرورش میگو

اهمیت تراکم ذخیره سازی در  استخر پرورش میگو

مهمترین پیام در این موضوع به  پرورش دهندگان آبزی این است که  بهینه سازی ذخیره سازی برای موفقیت پایدار

بسیار اهمیت دارد

انتخاب تراکم مناسب ذخیره سازی یکی از مهمترین تصمیماتی است که می توانید برای سلامت استخر، عملکرد  تولید میگو و ثبات اقتصادی خود بگیرید. در اینجا دلیل اینکه چرا انتخاب تراکم "مناسب" (20-25 میگو در متر مکعب) بر تراکم  بالا  غلبه می کند، آورده شده است:

بیودینامیک استخر پرورش میگو

بیودینامیک استخر پرورش میگو : چرا مهم است؟

در استخرهای آبزی پروری، دو سیستم اولیه در آب وجود دارد:

1. سیستم اتوتروفیک (بر پایه جلبک)

• جلبک ها از نور خورشید برای رشد استفاده می کنند.

• در طول روز جلبک ها اکسیژن آزاد می کنند.

• برعکس، در شب، جلبک ها اکسیژن مصرف می کنند و دی اکسید کربن آزاد می کنند.

• این نوسان باعث افزایش و کاهش روزانه سطوح pH می شود.

نتیجه:

در ماهی و میگو استرس، کاهش اشتها، سرعت رشد کندتر و افزایش حساسیت به بیماری ایجاد میشود

2. سیستم هتروتروفیک (مبتنی بر باکتری)

• باکتری های مفید ضایعات را مصرف می کنند (از جمله غذای باقی مانده و ضایعات میگو).

• آنها زباله ها را به آب تمیزتر و زئوپلانکتون (منبع غذایی برای ماهی و میگو) تبدیل می کنند.

• این سیستم سطوح pH را تثبیت می کند و از نوسانات شدید جلوگیری می کند.

برای بوجود امدن  یک سیستم هتروتروف، از پروبیوتیک ها و شیوه های تغذیه مناسب استفاده کنید، در نتیجه محیطی سالم برای میگو حفظ کنید و ایمنی استخر را تضمین کنید.

نتیجه:

میگو سالم می ماند، سرعت رشد سریعی را نشان می دهد و کاهش بروز بیماری را تجربه می کند.

پوست اندازی میگو و چگونگی آن:

پوست اندازی میگو و چگونگی آن:

پوست اندازی یک فرآیند طبیعی است که  میگو اسکلت بیرونی سخت خود را برای رشد جدا میکند . از آنجایی که اسکلت بیرونی منبسط نمی شود، میگوها باید به طور دوره ای پوست اندازی کنند تا اندازه آنها افزایش یابد.

مراحل فرآیند:

مرحله قبل از پوست اندازی:

میگو با جذب کلسیم و مواد معدنی از اسکلت خارجی قدیمی و توزیع مجدد آنها در داخل بدن خود ، برای پوست اندازی آماده می شود.

در این حالت فعالیت میگو کاهش می یابد و ممکن است مصرف غذا را کاهش دهد.

یک اسکلت خارجی جدید در زیر اسکلت قدیمی شروع به تشکیل می کند.

مرحله پوست اندازی:

میگو فشار مایعات بدن را افزایش می دهد و باعث می شود اسکلت خارجی قدیمی معمولاً در اطراف سر و قفسه سینه ترک بخورد. و میگو به آرامی از پوسته قدیمی خارج می شود.

در این مرحله، میگو دارای پوسته بسیار نرم  و در برابر شکارچیان  آسیب پذیر است.

مرحله پس از پوست اندازی:

میگو آب را جذب می کند تا اندازه بدن خود را افزایش دهد که به کشش اسکلت خارجی جدید کمک می کند.

اسکلت خارجی جدید به تدریج با رسوب کلسیم و مواد معدنی سخت می شود.

میگو به آرامی فعالیت و تغذیه عادی خود را از سر می گیرد.

مرحله Inter-Molt:

در طی این مرحله، اسکلت بیرونی میگو به طور کامل سفت می شود و به رشد درونی ادامه می دهد.

میگو فعال باقی می ماند و تا زمانی که برای چرخه پوست اندازی بعدی آماده شود به تغذیه ادامه می دهد.